1- دانشیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران ، koushkie@atu.ac.ir 2- دانشجوی دکتری رشته مدیریت دولتی، رفتار سازمانی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران 3- مربی پزشکی، گروه حرکات اصلاحی و آسیبشناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران 4- استادیار، گروه مهندسی پزشکی، دانشکده مهندسی برق، دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی، تهران، ایران
چکیده: (128 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف بررسی امکان استفاده از روشهای علوم اعصاب، بهطور خاص EEG و یادگیری ماشین، در شناسایی استعدادها با قابلیت رهبری تحولآفرین بالا انجام شده است. در این پژوهش، 61 نفر از مدیران و سرپرستان صنعت نفت شاغل در شهر تهران شرکت کردند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه چندعاملی رهبری تحولآفرین (MLQ) و دستگاه الکتروانسفالوگراف (EEG) استفاده شد. پس از ثبت سیگنالهای مغزی و انجام پیشپردازشهای لازم، ویژگیهای مربوط به توان در باندهای فرکانسی مختلف محاسبه گردید. سپس با استفاده از روشهای یادگیری ماشین، بهویژه الگوریتم ماشین بردار پشتیبان (SVM)، سعی در شناسایی الگوهای مرتبط با رهبری تحولآفرین بالا انجام شد. نتایج نشان داد که میتوان با استفاده از این روشها، افراد با قابلیت رهبری تحولآفرین بالا را با دقت 36/96 درصد از سایرین تمییز داد. این یافتهها حاکی از آن است که روشهای علوم اعصاب و یادگیری ماشین میتوانند ابزارهای قدرتمندی برای شناسایی و جذب استعدادهای رهبری تحولآفرین باشند. با توجه به اهمیت رهبری تحولآفرین در موفقیت سازمانها، استفاده از این روشها میتواند به بهبود عملکرد و افزایش کارایی سازمانها کمک کند. پیشنهاد میشود که از این ابزار در کنار سایر ابزارهای ارزیابی بهصورت آزمایشی در فرایند شناسایی و جذب استعدادها در سیستم مدیریت استعدادها مورد استفاده قرار گیرد
koushkie A, farjami A, banihashemi K, khadem A. The Role of Neuroscience in Talent Management (Case Study: Iranian Oil Industry). Strategic studies in the oil and energy industry 2026; 17 (68) :145-162 URL: http://iieshrm.ir/article-1-1915-fa.html
جهرمی علیرضا کوشکی، فرجامی علی، بنی هاشمی کامبیز، خادم علی خادم. نقش علوم اعصاب در مدیریت استعداد (مطالعه موردی: صنعت نفت ایران). مطالعات راهبردي در صنعت نفت و انرژي. 1405; 17 (68) :145-162